تقديم به سحرگاه زندگي سحر

kashky-doosam-dashty — Wed, 23 Sep 2009 11:07:44 GMT

طوفان بخواب رفت

موژه هايم را گرد گرفته

چشمانم را مي بندم

مي روم تا رويم را لب چشمه بشويم

اما چشمه نيست

روي جوشش چشمه را خاك گرفته انگار

مي ترسم ترس در برابر مردن

سقط شدن از تشنگي

شرابي نيست و من به جريان حيات محتاج

پي اب مي گردم و صاحب اب را فراموش مي كنم

خاك ها را پس مي زنم

گل شده است

هر چه گود مي كنم نم خاك كمتر

گودال را ژرف تر مي كنم

حالا خشك خشك است و خاك ها را به سرم مي ريزم

مثل يك عذادار مي ترسم

تشنه مي شوم

مي ترسم و به ميدان ناشناخته ترين هراس ها قدم مي گذارم

هراس از مردن

هراس از نفس افتادن

من مي ترسم

مي هراسم و يك دم ارام نمي گيرم

kashky-doosam-dashty — Thu, 27 Aug 2009 19:51:04 GMT

دوفيل بان يكي پيش وديگري پس فيل به صيد گراز مشغولند

گرازان شتابان خود را بميان نيزارهاي شكسته مي كشند

قايقي از نيزار مي گذرد كه بانوان در جلو وعقب

نشسته پارومي زنند ومي خوانند

زناني خنده رويان دست مي زنند

پادشاه با قدي بسيار بلند كمان را بزه كرده است

در سمت چپ او زني ايستاده و تيري به او تقديم مي كند

در سمت راست او زن ديگري به نواختن چنگ مشغول است

پادشاه چند گراز تنومند را با چند تير از پاي در مي اورد

كمان سست شده را در اعماق باتلاق مي اندازد

زمان شكار به پايان رسيده است

فيلان شكار ها را جمع مي كنند

اجساد گرازان را با خرطوم بر پشت خود مي نهند

دو فيل بان يكي سرد و ديگري بي روح باز مي گردند

شكارگاه مكاني است كه ماهي و مرغابي در ان فراوان است

kashky-doosam-dashty — Wed, 19 Aug 2009 08:34:18 GMT

يك سيب خواستم

سه سيب اينجاست

سيب زردي پايين درخت

نه اين سيب را نمي خواهم

تا نيمه هاي درخت بالا رفتم

سيب سبزي ازان ميان ديدم

نه اين سيب را نمي خواهم

سيب قرمزي را مي خواهم

كه از نوك درخت بچينم

من مي توانم اين سيب

را براي خود بچينم

اري سيب قرمز را

نماد عشق من

kashky-doosam-dashty — Thu, 23 Jul 2009 16:53:28 GMT

مات ومبهوت مباش

انديشه هاي پيچ در پيچ

تنها نقل يك سلسله خاطرات اند

كه در توالي روزها و اينده ي مبهم

تار و پود خاطره ها يمان مي پوسند و

مثل پروانه لا به لاي شاخ و برگ واژها

برگي از كتاب يادهاي گمشده را پر مي كنند

مسافر اين سير تكامل يافته ي هستي حق دارد

تور قلبش را در صيد پيكر شاه ماهي اي پهن كند

كه امير رضاي فارابي جاندار سخت صدايش مي زند

وعزم وارده ي صياد رامش گر مسافر پر خروشي است

تا نگاه پر فروغ چشمانش شاه كليد قفل دلبستگي اش شود

انشاء الله توصيف وجودش نويد بخش خاطرات جديدي باشد

كه شور و شوق وصف ناپذيري به انديشه هايم خواهد بخشيد

kashky-doosam-dashty — Fri, 17 Jul 2009 21:09:11 GMT

من اگر مست شراب دوست شدم در گير و دار عالم مستانه ام

جلوه گاه بستر هستي شدم

ياد من انبار خرمن ها كه شد در حقيقت زند گاني كرد

و زير بناي فرداي تو شد

سينه ي كوه حافظ دل دادن است ميزبان عشق مرجان دوست

از دوست دل كندن است

kashky-doosam-dashty — Thu, 14 May 2009 19:06:05 GMT

در ارزوي سلامتي دوست اشتياق بازيابي دوست چه لذتبخش است

در لحظاتي كه از ساعات و ايام وصال مي گذرد

مژده سلامتي مزاجت را خشنود مي سازد

ومن همچون پرنده ي اشيان گم كرده

بقصد راز دل به اغوش تو پناه اورم

تاهمه ساعات روز و همه دقايق شب

درميان گريه هامان و در حال خنده هامان

اين چنين اشفته و حيران بگرييم و بخنديم

چه درياييست ان لحظه كه جزيره چشم ها را اشك فرا مي گيرد

رويت چهره گشاده ات مرا به سپيد ترين لحظه هاي زمان مي برد

تبادل يك بوسه و يك دست فشردن و يك سوگند ياد كردن

زيباترين اميدي است كه ما را به زندگي سوق مي دهد

و رو به درگاه خداوند با اواز پر خشوع مي ستاييم

فرشته اي را كه پر از اميد بسوي ما امده است

نازنينم اميدوارم در واپسين لحظه هاي فراق

باارزوهايت به وصال دوست نايل شوي

kashky-doosam-dashty — Fri, 10 Apr 2009 12:56:47 GMT

در خاطر خود

مرا دوباره از نو بشناس

حالا همه چيز دوباره زيباست

من امشب خندان تر از خنده هاي

شكوفه هاي مهتاب حاضر در بهارم

مي خواهم در ميان اي كاش هاي فراوان

يك اي كاش جشن تولد خالي از اشك هاي من

و پر از خنده هاي تو باشد را به يادمان بيندازم

پس بدان اين نوزده بهاري دركناربيست شمع روشن

كه بر لب بهار و در دل طرح خزان را ترسيم كرده اند

عظيم ترازاين ارزويي ندارند كه جزنگاه توهديه اي بگيرند

همان پادشاهي كه هرعشقي غير از تو را مجازي مي دانست

فرمانروايي اش را در غياب ملكه ي افسانه هايش جشن مي گيرد

سرانجام براي اويي مي گريد كه درخنده اختيارندارد حتي اگرنفس نكشد

kashky-doosam-dashty — Wed, 04 Mar 2009 15:55:18 GMT

ترش و شيرين

انار و سيب و الو

طاقت مزه كردن ندارد

هر كدام را يك ليس

نوازش مي كند

اما چشيدن

ملس است

گونه هاي

صورتش

رو نمايي

مي كنند

ادم برفي

در دستانش

لواشك دارد

پس زمستان

كوچه هاي سرد

ادمك برفي فراوان

شكوه ها سر مي دهند

كه لواشك پوست دارد

هيچ برفي ناخن ندارد

سخت است

قبول دارم

كم نمي اورد

ايستاده است

چون يخ سرد

غورت مي دهد

لرزه اي بر تن

از خود بي خود

اصلا اي كاش كه

زمستان مي ماند

برف اب نمي گشت

انار و سيب و الو

رويايي نبودند

خواب من

شيرين

برف

ترش

بود

kashky-doosam-dashty — Wed, 04 Feb 2009 21:22:53 GMT

عصر باروني در خيالم بود ولي تو در كنارم نبودي.

مي توانم تنهايي را با شراب جبران كنم.

ولي باقي زندگي ام.

هم اكنون كره ي خاكي مثل يك گور كسالت اور است.

در غربت همه چيز با من بيگانه است.

تصوير مسيح كه شكاف ديوار هر كليسايي را پوشانده است.

مجسمه ي برنزي يك سگ در كنار يك ساعت قديمي.

انگار كه سگ دارد از ساعت پاسباني مي كند.

اسلحه اي كمري به همراه چند تا فشنگ.

خورشيدي كه تغيير نمي كند.

اين ها همه سهم من از زندگي در اين كره ي خاكي است.

ولي چشم هاي من براي اين خلق شده اند كه به تو نگاه كنند.

من تو را مي خواهم.

باقي زندگي ام در كنارم باش.

kashky-doosam-dashty — Tue, 27 Jan 2009 08:33:48 GMT

اي بانوي يگانه

نبايد بدكاران نام تو را بر زبان اورند

حق ندارند تو را بستايند

زيرا نخستين بار

با گفتار و با كردار خويش روشن ساختي

دوستدار حقيقت

نيكبخت است

دريغا كه مرا ياراي برابري با تو نيست.