زندگي را به رسم دوستي به تو مي سپارم.

خنده ها را تكه تكه

گريه ها را چكه چكه

لا به لاي دفتر عشق مي تكانم.

ناله ي گمشده ي خويش

غوغاي اين عشق جنون اسا

لرزش بند بند استخوان هايم

سرودي ديگر گونه مي خوانند.

اين نواي دلنشين تك سوار شهر سرد است.

اي دوشيزه ي خورشيد همه را تقديم به تو مي سرايم.

زندگي از منظر من قايقي سر گشته بر اعماق درياست.

در دور دست

بركه به بركه

پارو به پارو

در به در

تنهاي

تنها

براي نخستين بار بود كه پا به اوج اين احساس مي گذاشتم.

در يك روز به ياد ماندني و در يك نگاه  كويري و مملو از استرس.

با تمام وجود به دنبال تو مي گشتم كه به خاطر تو اين زندگي را انتخاب كرده بودم.

ناگهان سنگيني نگاهي را حس كردم كه در اوج غريبي برايم اشنا بود.

شبيه اين احساس را وقتي براي اولين بار به تو فكر كردم انجا هم اين نگاه دنبالم مي كرد.

به خودم امدم و چشمانم به دنبال تو بود. هنوز ذهنم صاحب ان نگاه را جستجو مي كرد.

روبروي خود پنجره ای را ديدم. انگار وسط اتوبان تابلوي ايست ديده باشم.

در نگاهت محبت را هميشه حس كرده ام.

چند بار نگاهش كردم. چقدر برايم اشنا بود. مرا مفتون خودش كرد.

خداي من شايد اين نگاه ان افتاب در پس ابريست كه با هر زبان انتظار مرا مي كشد.

اري او در انتظار نگاه من است.

او با نگاهش مي خواهد مرا بفهماند كه هميشه حضور دارد.

خوشحالم كه مي فهمم هيچ كجا خالي از تو نيست.

شب و روز و روز و شب نامه هايت را مي خوانم.

انگار واژه ها دست از سرم بر نمي دارند.

ولي دست خط هنوز برايم اشناست.

جمله هاي عاشقانه هم كه جاي خود دارند.

هنگامي كه نامه هايت را مي خوانم غروب زود رس پاييزي به سراغ روزها مي ايد و دل من از همه چيز و همه كس مي گيرد.

اكنون با اين كه مي دانم نامه هاي قديمي با خيالي اسوده در انباري خفته اند و با هزاران خاطراتي كه از سطر سطرشان دارم دوباره برايت مي نويسم.

چرا كه ارزوي من رسيدن به توست.

همه چيز و همه كس به راهي مي روند كه سعادتمند شوند.

ولي من سعادت خويش را در نامه هايي مي بينم كه در انتهاي ان ها نوشته اي دوستت دارم.

من سعادتم را در اشتياق خود به تو مي بينم.

پس نگذار كاري كنم كه خاطرات قلم و كاغذ را؛ غروب هاي زود رس پاييزي و سكوت محوش اتاق را؛ شوق خود و نگاه تو را؛ و از همه مهم تر عشقم را از ياد ببرم.

و در پايان ملتمسانه از خداوند مي خواهم كه عشقمان پايدار بماند.

به اين گورستان يك استخواندان داده ام به شرط ان كه درست متصل به اتاق من و در ميانه ي گورستان و بر يكي از جرزهاي اين استخواندان باشد تا تصويري را بي ظرافت نقش كند.

ان تصوير مردي سراپا سياه است كه سراسيمه به اين گورستان مي نگرد.

انگار چيز شگفتي مرد را سخت به تعجب مي اندازد.

 تصاوير در ميان گورستان در برابر چشمان خدا مصيبت مقدس و رستاخيز مرد سياه را نمايش مي دهد.

اين چيزي نيست جز اين كه مرد سياه از ديدن قدرت شگفت انگيز استخواندان به گورستان مي نگرد يا از اين كه مي بيند در روز هول انگيز رستاخيز از گور خود بر خيزيده است به استخوان و استخواندان و شايد به گور و گورستان پناه مي اورد.

به شرط ان كه در ميان گورستان باشد.

در لحظه هاي بي كسي رو به هر سو مي كنم تصوير توست.

بگذار فراموشت كنم چرا كه تو با من صادق نبودي.

 بگذار نگاهت  نكنم تا به من بگويي دوستم داري.

شايد همچون  گذشته زمزمه ي خداحافظي تو مرا رهسپار كوچه هاي بن بست خواهد كرد.

نه حروف واژه ها ي تكراري.

اعتراف مي كنم كه تنها سوژه اي براي يك صورتك بوده ام.

سوژه اي كه هفت روز هفته سردر گريبان تو بود. سوژه براي  تو كه در وجود تو جا خوش كرده بود.

 ولي اكنون سوژه اي براي خود شده ام. يك موجود دو پا كه از خود بي خود شده است.

حال كه خشم هاي خفته در اعماق چشمانت از من بيزارند تلاش مي كنم  تو را نخواهم.

و تو اي زيبا ترين چهره براي سوژه ها حال من به جايي مي روم كه از خشم چشمانت در امان باشم .

من تنهاي تنها به همان كوي بن بست مي روم كه شايد نيمه ي گم شده ام را پيدا كنم.

فقط تو مي داني كه نيمه ي گم شده ي من يعني گذشته ي من كجاست.

در انتها ي كوي به ياد گذشته ي عرفاني ام به رياضت مي نشينم شايد وجود پرازدردم ارام گيرد چرا كه مي دانم صورتكي غرق در گذشته است و من در جدال با حال از اينده مي گريزم.

تو را اين گونه سخن مي گويم تا بداني من اهل اين اب و خاكم.

چه بسيار بود عشق به اين دنياي پاك كه تشنگي پوچ مرا سيراب مي كرد.

چه خوب است بداني كه خواسته ي تو مرا به خلوت دل خويش فرو برد.

خواسته يا ناخواسته تو بودي كه از من پادشاهي را خواستي.

مرا تنها و تنها بخاطر يك چيز حقير بر شمردي.

پادشاهي پادشاهي از نسل اهريمنان.

حال وقت ان است در اين اتاق چند متري كه ديوارهايش نه جاي پنجره دارند.

نه رنگ افتابي به خود ديده است. بلكه فقط اخرين محل اقامت خونين قربانيان تو بوده است.

لب به اعتراف گشايم. شايد مرا بخشايشي باشد.

بشنويد زمزمه هايي را كه بر خلاف راي شماست.

براي اولين و اخرين بار دست به دعا بر مي دارم.

لعنت بر تو باد.

شايد من مقصر بودم كه اسير هوا و هوس تو را براي دنياي بهتر خواستم.

براي احياي زندگي نه بخاطر مواهب طبيعي بخاطر رسيدن به رفاه جسماني.

زمان ان است كه سجده بر خاك پاك اين زمين به جا اورم.

تو را نداي خداحافظي مي دهم هر چند كه جوابي نخواهم شنيد.

چرا كه مي دانم باد صداي پرواز تو را به گوش مي رساند.

همگان را مژده مي دهم كه اكنون قلمرو پاكمان عاري از معصيت توست.

من به بي نهايت مي پيوندم. اين جا پايان زندگيست.

شب است و اكنون چشمه سارها بلندتر صحبت مي كنند و روح من نيز چشمه اي جوشان ا ست.

اشك ها گاهي بلور بي رنگ هستند كه از سكوت چشم ها به عبور پناه مي برند.

در كنار اين عبور اشك ها مي رقصند. رقص اشك ها بر فراز گونه ها هميشه زيباست هميشه با شكوهست.

هر پيچ و تاب اين بلور تبلور عشق است. هر چه اشك ها مي رقصند لرزش عشق است.

دوست مي دارم مسيحيان را زيرا بر اين باورند كه ادميان مي ميرند تا ارواحشان به زندگي در بهشت يا دوزخ ادامه دهند. اما زماني اين سخن براي من گيج كننده مي شود كه كل زندگي يك شخص را از نظر مي گذرانم و در شگفت مي شوم كه كدام بخش از اين زندگي در بهشت ادامه مي يابد.